يک شنبه ، 16 مرداد 1401

1395/09/13 - تعداد نمایش (1153)


یک فعال صنعت حمل نقل بین المللی و جاده ای معتقد است: توسعه ناموزون صنعت حمل و نقل موجب عدم توفیق در سیاستهای کلی حمل و نقل کشور می شود.
کمال نوری در گفتگو با روابط عمومی انجمن صنفی شرکتهای حمل و نقل بین المللی خراسان رضوی گفت:
امروزه نگاه و توجه دولت با توجه به اسناد بالادستی مانند برنامه ششم توسعه و چشم انداز هدف گذاری سال 1404 بر توسعه حمل و نقل ریلی تعریف شده است و اگر به گفته های گذشته مدیران ریلی نظر کنیم خواهیم دید اين هدفگذاریهای در نظر گرفته شده غير علمي بوده است.
وی افزود: توسعه حمل و نقل ریلی الزاماتي دارد که با نگاه به اظهار نظر مدیران اسبق ریلی کشور ، يکي از آنها داشتن 25 هزار کيلومتر خطوط ريل در سطح کشور است که برای رسیدن به این الزام ،میبایست حداقل 13 هزار کيلومتر ريل جدید احداث شود و ناوگان نيز بايد حداقل دو برابر شود اما الزام مالي اين اهداف کمي به قيمت سال 91 چيزي حدود 51 هزار ميليارد تومان است و وقتي هدف چشم انداز را به سال 93 جلو مي کشيم يعنی بايد ساليانه 17 هزار ميليارد تومان سرمايه گذاري شود که این عدد نيمي از بودجه عمراني کشور است که امکان پذير نيست.
نوری یادآور شد:همانطور که میبینیم ،این توسعه نیازمند حرکت و تلاش همه ظرفیت ها و استعدادها و ارایه برنامه مدون و به روز شده از نقاط قوت و ضعف، فرصت ها و تهدیدها و مشکلات در حوزه حمل و نقل ریلی است و برای رسیدن به این هدف گذاری باید زمینه را برای سرمایه گذاری داخلی و خارجی آماده و مهیا کنیم .
این فعال حمل و نقل جاده ای با طرح این پرسش که آیا مجموعه اقدامات در سطوح مختلف ملی، وزارت راه و شهرسازی، شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل و نقل و شرکت راه آهن این زمینه سرمایه گذاری را میتوانند آماده سازند گفت: اگر از همه آنچه که گفته شد بگذریم میبینیم که عواملی بازدارنده متعددی درتوسعه حمل و نقل ریلی وجود داشته که میتواند حائز اهمیت باشد.
وی با برشمردن برخی موانع و معایب حمل و نقل ریلی در مقایسه با حمل جاده ای گفت: سرعت کم سرویس دهی و زمان طولانی حمل،ارزان نبودن حمل در مسیرهای نزدیک ترانزیتی و همچنین وزن کالا ، عدم شناخت و انگیزه بدنه پرسنلی شرکت راه آهن در جهت همکاري با بخش خصوصی به عنوان شریک، سخت بودن پروسه جبران خسارت شرکت ها از سوی شرکت راه آهن در موارد قصور شرکت راه آهن، مسدود بودن برخی خطوط ترانزیتی بعلت اختلاف های سیاسی کشورهای مسیر، عدم اتصال تعداد قابل توجهی از مراکز عمده تولید و جذب بار به شبکه ریلی کشور، ضعف ذاتی در ارائه خدمات Door To Door در شبکه حمل و نقل ریلی، ناپیوستگی شبکه های ترابری ریلی و جاده ای در نقاط پایانه ای، کمبود شرکتهای قوي حمل ونقل چندوجهی و عدم یکپارچگی و تناسب سیستمهاي تخلیه و بارگیري و عدم تجهیز مناسب اغلب پایانه ها به امکانات حمل ونقل ترکیبی، کاهش تدریجی تنوع بارهاي جذب شده به راه آهن و محدود شدن مشتریان به صاحبان کالاهاي وزین و حجیم، نسبتا ارزان و ساده،کم توجهی به بازار و ناوگان حمل کالاهاي خاص (بارهاي کانتینری، مخزنی، یخچالی،مایعات خطرناك و غیره) از جمله این موانع است.
وی افزود: نگاه وابسته به توسعه هماهنگ شبکه ریلی کشورهای هدف و عبوری که میبایسست متناسب با حجم سرمایه گذاریهای کشور صورت پذیرد نیز ازجمله محدودیتهااست و باید مراقب بود تا این سرمایه گذاری قربانی عدم سرویسهای متناسب کشورهای دیگر نشود که این مسئله از جمله موانع موجود است.
کمال نوری با تاکید براینکه سیاستگذاران و مجریان نباید تا محقق شدن این شرایط و الزامات ،از توجه به سایر مدلهای حمل و نقل خصوصا جاده ای غافل شوند گفت: به عنوان یک ایرانی فعال در عرصه حمل و نقل و علاقه مند به پیشرفت و توسعه کشور انتظار دارم با توجه به موقعیت جغرافیایی کشور عزیزمان و برای حضور موثر در بازار حمل و نقل و ترانزیت منطقه ای و فرا منطقه ای ،سیاست گذاری ها بسمت و سوئی رفته تا توسعه و بروز رسانی همه روشهای حمل و نقلی با توجه به ظرفیتها و احساس نیاز این بازار صورت گرفته و هماهنگ گردد.
وی افزود: توسعه عادلانه این نیازمندیها بطور طبیعی منجربه احساس رضایت فعالین آن حوزه مخصوصا شرکتهای حمل و نقل بین المللی خواهد گردید و این توسعه و توجه ناموزون است که به این عدم رضایت مندی و مهمتر از آن عدم توفیق در سیاستهای کلی حمل و نقل کشور منجر می شود.